şimdi!

 

ulan kadın, erkek milleti herkesi aynı şekilde sevecek olsaydı birini bırakıp diğerine gitmezdi bu bir hatta seni mi kırıcam şöyle söyleyeyim "bu biiiiiiir!" daha sonra ne demek "hala unutamadın" unuttuysa eşşektir zaten. ben kendi payıma unutulan olmak istemem hiç bir şekilde hatta gavurun deyimiyle "by all means" bile diyebilirim. zaten şu hayatta vazgeçilebilir olmak, daha fazla istenmiyor ya da sevilemiyor olabilmek bile yeterince acı (arabeski bi kenara bırakıp insan gibi düşünürseniz hepimiz yemekten sonra tatlı alabiliriz). etti mi sana "ikiiiiiiiii!" yetmemişse eğer tatlıya geçiyorum en güzel kısmı bu çünkü. hatta uğruna paragraf bile atlayabilirim.

 

"beni bir daha arama" tamam kabul, aramasın. peki ardından gelen "ben seni arayana kadar beni sakın arama" ne oluyor? nedir yani? nasıldır? kimdir? kiminledir? satılır mı? atılır mı? nasıl bir zayıflıktır, terkettiğin adamı neden arıyorsun? nasıl bir aşktır? aşk mıdır acı mıdır? 

ben şahsen bizzat kendim söylemek isterim ki, eşşek değilim hiç bir şeyi unutmadım hatta "by all means" adında bir köpek bile aldım kendime, bahçeyi bekliyor. hayat zor, ciddi anlamda zor çünkü biz yaşıyoruz onu. başka insanlarla birlikte hem de, utanmadan.  

 

z 

 

bence gayet anormal, hem de inanılmaz derecede bile diyebilirim. olay şu, kabaca özetlemek gerekirse;

bir kadın ile bir erkek birleşip danaya giremeyeceklerini anladıkları günden beri, birleşip bir ilişkiye girmeye karar verdiler. hem daha zevk vericidir hem daha uğraştırıcıdır hem de uzun solukludur. amma velakin bu yazıda bizi ilgilendiren şey girdikleri ilişki değil, çıkarken hangi odanın ışığını açık unuttuklarıdır. kadınlar genelde hiç bir odanın ışığını açık bırakmak, bıraksa da sittin sene umrunda olmaz, halk kendilerine taş kalpli der, kuytu köşeleri dönerken taş bile atabilir, bizi ilgilendirmez.

ama erkekler nerdeyse bütün ışıkları açık bırakırlar ve ay sonu faturasını da sofrayı kuran öder. annelerinizi hatırladınız değil mi? o dünyanın en şirin insanları sofrayı size kurdurup, kalkarken de sofrayı kuran toplar derken aslında sizi bugünlere hazırlamaya çalışıyordu. yaa, işte bu yüzden koşun ananızı bir de benim için öpün. neyse ışık diyordum, evet erkekler bütün ışıkları açık bırakır, siz de faturayı ödersiniz. ödediğiniz her kuruş için de arkadaşlarınız şöyle der; "ah şekerim çok normal, biz kadınlar çok duygusalız" ya da "oh cicim inanır mısın seni çok iyi anlıyorum, erkekler hiç takılmaz böyle şeylere, hep biz kadınlar acı çekeriz, onlar çıkar gezer tozar yenisi bulur."

efendim, şimdi yanlış değilsiniz erkeklerin doğası (bütün erkeklerden özür dilemiyorum, çoğunuzu tanımıyorum bile) böyle evet, arada bazı kadınlar da böyle, gıpta ile baktığımız kadınlar var ya onlardan bahsediyorum. ama bırakınız bu işleri artık, normal değil bu ağlamalar zırlamalar, "normal" sıfatı altına sığınıp sapıtabildiğimiz kadar sapıtıyoruz. nesi normal bunun yahu? hayatımız erkeklerin bukelamun tadında toparlanıp ayak uydurmasına imrenmekle ve kendi zırlamalarımızı da haklı çıkarmak, insan doğası üzerine çıkarımlara varmak ile geçiyor hayatımız.

 

şimdi size toparlanın kadınlar! ağlamayın! filan demeyeceğim, demem de, ağlamak isteyen önden buyursun. burnu tıkanır ama ciğerleri açılır en azından. ama yeterin yahu yaptınız eylemi bir şeylerin arkasına saklamayın anacım, ağladınız tamam oh mis. doğaymış, normalmiş. suyun yüz derecede kaynaması da normal değil. çünkü bu bir gerçek, cümledeki tek gerçek de sizin ağlamış ve acı çekmiş olmanız, gerisini geçiceksiniz. saygılar.

 

z