R
Kandırılmaya müsade ediyorum.İnsanları kırmaktan nefret edip onlar tarafından sömürülmeyi kendime yakıştırabiliyorum.Bünyedeki bu kırgınlık daha fazla acı çekip daha kolay adapte olmamı ve buda daha rahat huzurlu ve köşeli düşünmemi ve yaşamamı sağlıyorki buda benim işime geliyor açıkcası..Günden güne ziyadesiyle daha ruhsuz biri olduğumu düşünmek üzmüyor aksine mutlu ediyor. Gerçek insanların gerçek dünyalarında gerçekmi gerçek bir karakter olduğumu anlamama neden oluyor.Bunu görmekse beni ayrılcalıklı yapıyor…Gerçek hayatlardan hoşlanmadığımı ve gerçek insanlar nefret ettiğimi görerek hayatımdan sıyrılabiliyorum…Kapımdan dışarı çıkmayı reddetmiyorum ve hergün içim çıkana kadar ağlıyorum.Çünkü yaşadığım hayatta rahat edemiyorum.
y
“buda” ne cicim, “da” ayrı yazılır, o senin içinde hönküren güzellik de senden ayrı yazılır (: sıktığın o canın seni daha da sıkmadan bi temiz hava al
Comment by z — July 27, 2007 @ 6:38 pm